ସାଇ ବାଣୀ -: ମାୟାରୁ ନିବୃତ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ।

      ସାଇ ଲୀଳା -: ମାୟା ରୁ ନିବୃତ୍ତ ରହିବା ଭଲ ।

               ବର୍ତ୍ତମାନ ର ପରିସ୍ଥିତି ସବୁଠାରୁ କଠିନ ସମୟ ଅଟେ । ପୃଥିବୀର ମଣିଷମଧ୍ୟରେ ଭୟର ଏକ ବାତାବରଣ ଖେଳି ଯାଇ ଅଛି । ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଅଛି । ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଶ୍ଵର ବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ି ନାହିଁ । ଆମମାନଙ୍କ ର ଧୌର୍ଯ୍ୟର ପରୀକ୍ଷା ଚାଲିଅଛି । ନାବିକ ଯେତେବେଳେ ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରରେ ନୌକା ଚଳାଇ ଥାଏ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ବସି ରହି ଥାଆନ୍ତି ଏବଂ କୂଳରେ ଲାଗିବା କଥା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି । ଯଦି ହଠାତ ପବନ ଜୋରରେ ବହିବା ଆରମ୍ଭ କରେ ସେବେଳେ ନିଜର ନିରାପଦ ହିଁ ମନକୁ ଆସେ । ସେହି ସମୟରେ  ସମସ୍ତେ ନାବିକ କୁ କହନ୍ତି ନାବକୁ ଜୋରରେ ଚଳାଇ କୂଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ... କିନ୍ତୁ ନାବିକର ଧୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ବଳରେ ସମସ୍ତ ଯାତ୍ରୀ ସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ କୂଳରେ ପହଞ୍ଚି ପାରନ୍ତି । ଆଜି ଆମକୁ ମାୟା ଘେରି ଅଛି । ଇଶ୍ଵର ପାଖରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ଆକୁଳ ନିବେଦନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ପରେ ମୁଁ କୁ ଲଗାଇ କହିବା ଫଳରେ ଆମର ଅହଂକାର ବଢେ । ଏଥିପାଇଁ ମାୟା ହିଁ ଦାୟୀ । ମାୟାରେ ପଡି 'ମୁଁ ' ର ଗୁରୁତ୍ୱ ବଢ଼ି ଯାଏ । ମାୟା ପାଖରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ହାର ମାନୁ । ଏବେ ଅର୍ଥ ଓ ଅହଙ୍କାରୀ ର ପଛରେ ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତି ମାୟା ହିଁ କାମ କରେ । 

             ତିନି ଯୁଗରେ ମାୟା କାୟା ବିସ୍ତାର କରି ଅଛି ଏବଂ ଆଜିବି ବିସ୍ତାରକରି ରହିଅଛି । ଏହି ମାୟା ର ଜାଲରେ ନପଡିବା ପାଇଁ ଗୁରୁ ହିଁ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି । ଭକ୍ତ ପାଖରୁ ମାୟା ଯିବାର ପାଠ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି । ତାହା ବେଳେ ବେଳେ ଭକ୍ତ ମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଏ । ୧୯୦୪ ମସିହାରେ ବରୋଦାର ମହାରାଣୀ ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ଥିଲେ । ମସଜିଦ ରେ ବାବାଙ୍କ ସାମନାରେ ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ସୁନା ଓ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ରୂପା ର ମୁଦ୍ରା ରଖି ବାବାଙ୍କୁ ଦେଲେ । ବାବା ସେଗୁଡିକ ଦେଖି ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସି କହିଲେ ଏସବୁ ମୋର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ପରେ ରାଣୀ ମହଲାସପତିଙ୍କୁ କିଛି ଅର୍ଥ ଦେବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲେ କିନ୍ତୁ ମହଲାସପତି ବାବାଙ୍କ ବିନା ଅନୁମତି ନେବେ ନାହିଁ ବୋଲି କହିଲେ । ବାବାଙ୍କ ପାଖରୁ ସମ୍ମତି ଆଣିବା ପାଇଁ ଗଲେ ହେଲେ ବାବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ' ଗରିବ ହୋଇ ରହିବା ଭଲ ,ଅର୍ଥ ନେଇ ତୁମେ କଣ କରିବ ???  ଏହିପରି ବାବା ମାୟା ରୁ ନିଜେ ଦୂରେଇ ହେବା ସହିତ ମହଲାସପତି କୁ ମଧ୍ୟ ମାୟାରେ ନପଡିବା ପାଇଁ କହିଥିଲେ । ବାବାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଯେପରି ମାୟାରେ ନ ପଡ଼ନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ସବୁବେଳେ ସେ ନଜର ଦେଉଥିଲେ ।