ସାଇ ବାଣୀ -: ମନ ତୁ ଗୁରୁ ଚରଣେ ଲାଗ ।

ସାଇ ଲୀଳା 

ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁ ପାଖରେ ମନ ଲାଗିଲେ ଭକ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଏ । ମନ ଯେତେ ଅଧିକ ଲାଗିବ ସେତେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳିବ । ଭକ୍ତ ସେତେବେଳେ ଭାବେ ମୋର ମନ ଭଗବାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଲାଗୁଛି । ସେ ସମୟରେ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ ପାଏ । ଏହିପରି କରିବା ଫଳରେ ସେ ପରମ ଶାନ୍ତି ପାଏ । କାରଣ ତାର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛନ୍ତି  କେବଳ ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁ ଅଟନ୍ତି । ମନକୁ ଲଗାଇବା ତାଙ୍କର ନିକଟରେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଅଟେ । ବାସ୍ତବ ଜୀବନ ଟି ସବୁବେଳେ କାମନା ଭିତରେ ଡୁବି ଥାଏ । ତା ଭିତରୁ ବାହାର ହେବା ଏକ ବଡ଼ ପରୀକ୍ଷା ଅଟେ । ଧୀରେ ଧୀରେ ମନକୁ ତାଙ୍କର ପାଖରେ ଲଗାଇବା ପାଇଁ କିଛି ସମୟ ଲାଗେ । ଥରେ ସେହିଠାରେ ସଂଯୋଗ ହେଲେ ଆଉ ବାହାର ଚିନ୍ତା ମନରୁ ଅପସରି ଯାଏ । ତାଙ୍କର ପଦଯୁଗଳ ,ଛବି ଓ ରୂପ ମନକୁ ପାଗଳ କରି ପକାଏ । ବାହ୍ୟ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜଡ ଓ ଶରୀର ଭିତରେ ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁର ଛବି ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥା ହିଁ  ଶରଣାଗତି କୁହାଯାଏ  । ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଭଗବାନଙ୍କ କରୁଣା ସବୁବେଳେ ସେହିପରି ନିଷ୍ଠା ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ପଡେ । 

    

     

        ଶିରିଡି ର ସାଇ ମହାରାଜା ପାଖରେ ଏହିପରି କିଛି ଭକ୍ତମାନେ ଥିଲେ । ତାହା ଆମେମାନେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା କୁ ନେଇ ରଚିତ ପୁସ୍ତକ ରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମିଳେ । ବାବାଙ୍କ ନିକଟରେ କିଛି ଭକ୍ତ ରହୁଥିବା ବେଳେ ଅନେକ ଭକ୍ତ ବହୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ସେମାନେ ସେହି ଆଶିର୍ବାଦ ପାଇ ପାରୁଥିଲେ ।ଆଜି ବି ଅନେକ ଭକ୍ତ ଏହିପରି ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ । ସବୁବେଳେ , ସବୁଠାରେ ଓ ସବୁଠି ସେମାନେ ସାଇ ବାବାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି । ସରଳ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାରେ ସେହି ଭକ୍ତମାନେ ବାସ କରନ୍ତି । ଗୁରୁ ଚିନ୍ତା ,ଗୁରୁ କର୍ମ ଓ ଗୁରୁ ସେବା ରେ ମନ ଥିବା ବେଳେ ଜଗତର କଲ୍ୟାଣ ନିମନ୍ତେ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରୁ ଥାଆନ୍ତି । ଭାରତ ବର୍ଷ ତଥା ବିଦେଶରେ ବି ବହୁତ ଭକ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପଣ ସାଇ ବାବା ପାଖରେ କରି ଅନ୍ୟ ର ହିତ ସାଧନା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ ଅଛନ୍ତି ।