ସାଇ ଲୀଳା -: ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ବ୍ୟବହାର କର ।

ସାଇ ଲୀଳା -: ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଗୁରୁ ପାଖରେ ରଖି ବ୍ୟବହାର କର ।

    ହୃଦୟ ଏପରି ଏକ ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁ ହିଁ ବସି ପାରିବେ । ହୃଦୟ ଭିତରେ ଯେଉଁ ସିମୀତ ସ୍ଥାନ ଅଛି ସେଠି ବସାଇବା ପାଇଁ ନିବେଦନ କରି ବସାଇବା ଉଚିତ । ଏଥିପାଇଁ ଅନେକ ସମୟ ଲାଗିଯାଇ ପାରେ । ଧୌର୍ଯ୍ୟହରା ନହୋଇ ନିରନ୍ତର ଗୁରୁ ସେବାରେ ମନ ନିଯୁକ୍ତି ହୋଇବା ଉଚିତ । ସ୍ୱାର୍ଥ ରହିତ ସେବା ଠାରୁ ନିସ୍ୱାର୍ଥ ସେବା ର ଫଳ ବହୁତ ବେଶୀ । ଶତାଧିକ ସେବକ ମଧ୍ୟରେ ହାତ ଗଣତି କିଛି ସେବକ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତି । ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ଏକନିଷ୍ଟ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭକ୍ତିର ଭାବ ଅନ୍ୟ ଠାରୁ ବେଶୀ । ହୃଦୟରେ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଇଶ୍ଵର ବିରାଜମାନ କଲେ ଭକ୍ତର କଲ୍ୟାଣର ଭଣ୍ଡାର ସିଏ ହିଁ ଖୋଲି ଦିଅନ୍ତି । ଭକ୍ତ ଜଗତର ହୀତ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ଭଣ୍ଡାର ରୁ ଦେଇ ଚାଲେ । ଭକ୍ତ କୁ ଏହି ଅସରନ୍ତି ଭଣ୍ଡାର ର ମାଲିକ ଗୁରୁ ଅଟନ୍ତି । ପାପ ଧୀରେ ଧୀରେ ଲୋପ ପାଇ ଚାଲେ । ଗୁରୁ ହୃଦୟରେ ବସିବା ପାଇଁ ଭକ୍ତ ପାଖରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ ସମର୍ପଣ ଭାବର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି । ଯିଏ ସମର୍ପଣ ଠିକସେ କରି ପାରେ ସିଏ କୃପାର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ । ସମର୍ପଣର ଭାବ ଆସିବା ପାଇଁ ଭକ୍ତ ତାର ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ଯ ଗୁରୁଙ୍କର ଠାରେ ସମର୍ପଣ କରି ବ୍ୟବହାର କରେ । ଖାଦ୍ୟ ,ବସ୍ତ୍ର ,ଫୁଲ ,ଫଳ ,ଏପରି ଯେଉଁ ଶଯ୍ୟା ରେ ସେ ଶୟନ କରେ ତାହା ବି ଗୁରୁ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରେ । ସମର୍ପଣ ଏପରି ଏକ ଭାବ ତାର ଉପଯୁକ୍ତ ଉପଯୋଗ କରିବା ହିଁ ହୃଦୟରୁ ଏହି ଭାବ ଆସିବା ଉଚିତ । 

   

 

                ହାଟେ ନାମକ ଜଣେ ଭକ୍ତ ବାବାଙ୍କ ଥିଲେ । ବାବା ତାଙ୍କୁ ଯେମିତି ଭଲ ପାଉଥିଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ବାବାଙ୍କୁ ସେମିତି ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ମାନେ ଶିରିଡିକୁ ଆସିବା ବେଳେ ହାଟେ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରା ପଠାଇ ଥିଲେ । ସେ ଚାହୁଥିଲେ ବାବା ସେହି ମୁଦ୍ରାକୁ ଛୁଇଁ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ପଠାଇ ଦେଲେ ସେ ତାକୁ ନେଇ ଯତ୍ନରେ ରଖିବେ । ବାବାଙ୍କ ନିକଟରେ ମୁଦ୍ରା ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ବାବା ମୁଦ୍ରାକୁ ଏପଟ ସେପଟ କରି ଦେଖିଲେ ।କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଦ୍ରା ସହିତ ଓଦି ବାବା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ ହାଟେ କୁ ଏହା ଦେବ । ସେ ଦେଲାବେଳେ କହିଲେ ସୁଖ ଶାନ୍ତିରେ ସେ ରହୁ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁ । ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ହାଟେ ମୁଦ୍ରା ଓ ଉଦି ପାଇ ଖୁସିରେ ବିଭୋର ହୋଇ ଗଲେ । ସେ ବୁଝି ପାରିଲେ ବାବା ହେଉଛନ୍ତି  ସର୍ବଅନ୍ତରଜାମି ।