ସାଇ ବାଣୀ -: ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଲିନି..କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମତେ ଭୂଲି ଯାଉଛ ।

         ସାଇ ଲୀଳା -: ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଲିନି କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମତେ ଭୂଲି ଗଲଣି । 

        ବେଳେ ବେଳେ ଆମର ଏକ ଦ୍ଵନ୍ଦ ଆମକୁ ବିଚଳିତ କରି ପକାଏ । ଭଗବାନ କିମ୍ବା ଗୁରୁ କିଏ ବାସ୍ତବରେ ବଡ଼ ଏହାର ଉତ୍ତର ଠିକ ରୂପେ ମିଳି ପାରେ ନାହିଁ । କାରଣ ଚେତନାର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଏହି ଚିନ୍ତା ମନରେ ଉଠେ । ଗୁରୁ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ବଡ ଅଟନ୍ତି । ଦେବତା ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯିବେ ଆମେ ସେଥିରୁ ବଞ୍ଚିବା ବହୁତ ମୁସକିଲ ଅଟେ ।କିନ୍ତୁ ଗୁରୁ ଆଶ୍ରିତ ହୋଇ ଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ କିଛି ଅସୁବିଧା ହୁଏ ନାହିଁ । ଯଦି ଗୁରୁ ଅଭିଶାପ ଦେବେ ଇଶ୍ଵର ମୁକୁଳେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ । ଗୁରୁ ଶକ୍ତିର ମାପ କରିବା କାହା ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ଏହି ଜଗତର ଯେତେ ସଦଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ମାପିବା ଅସମ୍ଭବ ଅଟେ । ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରୁ କାକୁତି ମୀନତି ହୋଇ ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ପରେ ଭୂଲି ଯିବା ବଡ଼ ଭୂଲ ଅଟେ । ଆମେ ପାଇଲା ପରେ ଭୂଲି ଯିବା ଠିକ ନୁହେଁ । ଗୁରୁ କିନ୍ତୁ ଆମକୁ ଯୋଜନ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ଥାଇ ସେ ଦେଖୁ ଥାଆନ୍ତି । 

    

         କ୍ୟାପ୍ଟନ ହାଟେ ବାବାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଭକ୍ତ ଅଟନ୍ତି । ସାଇ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ଦିନେ ରାତିରେ ସେ ଏକ ସପ୍ନ ଦେଖିଲେ ବାବା ତାଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି ' ତୁମେ କଣ ମତେ ଭୂଲି ଗଲଣି କି ?' ସପ୍ନ ରେ ହାଟେ ବାବାଙ୍କୁ କହିଲେ ସନ୍ତାନ କେବେ ତାର ମାଆଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାଇ ପାରେ ନାହିଁ । ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଆସୁଥିବା ବିପଦ ମାଆ ହିଁ ଦୂର କରି ପାରେ ।  ସେହି ସପ୍ନରେ ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ବାଡ଼ିରୁ ସଜ ଲାଉ ତରକାରୀ ସହ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଛନ୍ତି । ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା  । ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ କିପରି ବାବାଙ୍କୁ ଲାଉ ତରକାରୀ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବେ । ଶିରିଡିରେ ବାସ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ପାଖକୁ ୧୨/-ଟଙ୍କା ମନି ଅର୍ଡର କରିଲେ ଏବଂ ସେ କହିଲେ ବାବାଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଉ କିଣି ତରକାରୀ ପାଇଁ ଦୁଇ ଟଙ୍କା ଆଉ ଦଶ ଟଙ୍କା ବାବାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବେ । ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଶିରିଡି ବଜାରରେ ଲାଉ ଖୋଜି ପାଇଲେ ନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଗୋଟିଏ ମହିଳା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ସେ ଦେଖିଲେ ମହିଳା ଟି ଲାଉ ନେଇ ଯାଉ ଅଛି । ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଲାଉ ଆଣି ତରକାରୀ କରି ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ । ଦଶ ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟ ସାଥିରେ ନେଇ ବାବାଙ୍କ ଆଗରେ ରଖିଲେ । ବାବା ବହୁତ ଖୁସି ମନରେ ଟଙ୍କା ନେଲେ ଏବଂ ଲାଉ ତରକାରୀ ଖାଇ ଥିଲେ । ଯଦିଓ ଅନେକ ତରକାରୀ ସେଦିନ ଦରବାର କୁ ଆସି ଥିଲା ସେ ଅନ୍ୟ ତରକାରୀ ଛୁଇଁ ନଥିଲେ ।