ସାଇ ବାଣୀ -:ମୁଁ ଯାହା କହେ ତାହା ହିଁ ସତ୍ୟ ,ମିଥ୍ୟା କେବେବି କହେନି ।

           ସାଇ ଲୀଳା -: ମୁଁ ଯାହାବି କହେ ସତ୍ୟ ହିଁ କହେ ।

                       ଶିରିଡି ରେ ବାବ ଥିବାବେଳେ ବହୁତ ଲୀଳା ସବୁ ଘଟି ଯାଉ ଥିଲା । ଦିନକୁ ଦିନ ଶିରିଡି ର ଜନସମାଗମ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥାଏ । ଯିଏ ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯାଉ ଥିଲା ସେ ବହୁତ ଅନୁଭୂତି ନେଇ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା । ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂଗ୍ରହ ହୋଇ ପାରିନାହିଁ । ଶିରିଡି ର ଘଟଣାବଳୀ ର ଇତିହାସ ଏକ ଅସରନ୍ତି ଫର୍ଦ୍ଦ । ଯେତେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବ ସେତେ ତଥ୍ୟ ମିଳିବ । ସବୁଠାରୁ ବଡ଼କଥା ହେଉଛି ସାଇ ବଚନ କେବେବି ଭୂଲ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ହୋଇ ନାହିଁ । ସମସ୍ତେ ଏହା ଉପଲବ୍ଧ କରି ପାରୁଥିଲେ । ବାବା ସମାଧି ପରେବି ତାଙ୍କର ବଚନ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ କୌଣସି ମାଧ୍ୟମରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲା । ଭକ୍ତମାନେ ମାୟାରେ ଫସି ଥିବାରୁ ସାଇ ବାବାଙ୍କର ବଚନ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ହିଁ ହୋଉଥିଲା । 

        ବାବା ଶିରିଡିରେ ଥିବା ସମୟରେ ଏକ ଦମ୍ପତି ଆସି ଦର୍ଶନ କଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବାବା ଖୁସି ରେ କହିଲେ ମୋର ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଉପହାର ଅଛି । ସେହି ଉପହାର ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି । ସେମାନେ ଶିରିଡି ରୁ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ କିଛି ଦିନ ପରେ ଏକ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେଲା । ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖି ପିତାମାତା ଖୁସିରେ ଶିରିଡି ଗଲେ ସାଇ ବାବାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ।ବାବା ସେହି ଦମ୍ପତି କୁ ଦେଖି କହିଲେ ଏହି ପିଲାକୁ ତୁମେ ମୋର ପାଖରେ ଅମାନତ ଭାବି ରଖ । ମାୟା ରେ ଛନ୍ଦି ଯାଇଥିବା ପିତାମାତା ଦ୍ୱୟ ସେଦିନ ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ଘରକୁ ପଳାଇ ଆସିଲେ । ଠିକ ୧୮ ମାସ ପରେ ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ ଥିଲା ।ଦୁହେଁ ମନଦୁଃଖରେ ଶିରିଡିକୁ ଆସିଲେ , ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲାବେଳେ ବାବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ , ମୁଁ ତୁମ ମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲି ସେ ହେଉଛି ମୋର ଅମାନତ ।ଆପଣମାନେ ତାକୁ ରଖିଥିଲେ । ଏବେ ମୁଁ ତାକୁ ମୋର ପାଖକୁ ନେଇ ଆସି ଅଛି । 

     ଯାହାକୁ ଯାହା ବଚନ ସାଇ ଦେଉଥିଲେ ତାହା ସତ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ସତ୍ୟ ଛଡ଼ା କେବେବି ମିଥ୍ୟା ହେଉ ନଥିଲା । ଆମେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ସେହିପରି ଯୋଗ୍ୟତା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ । ମାୟାରେ ପଡ଼ି ଛଟପଟ ହୋଉଥିବା ଯୋଗୁଁ ସଦଗୁରୁ ସାଇ ବାବାଙ୍କର କଥା ବୁଝିବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ  ।