ସାଇ ବାଣୀ -: ଭୋକିଲାକୁ ଭୋଜନ କରାଇ ନିଜେ ଭୋଜନ କର ।

ସାଇ ଲୀଳା -: ଭୋକିଲାକୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ନିଜେ ଭୋଜନ କର ।

                                       ଏହି ଜଗତର ଯେତେ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଉ ଅଛେ , ସମସ୍ତଙ୍କଭିତରେ କ୍ଷୁଧା ଅଛି । କିଏ ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରି ମୁଠାଏ ଅନ୍ନ ପାଏ ତ କିଏ କମ ସମୟରେ ବହୁତ ଖାଦ୍ୟ ପାଇପାରେ । ପେଟର ଭୋକ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପଡେ । ଭୋକ ପାଇଁ ପାପ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ କେହି ଫଚାଇ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଏହି ସମାଜ ରେ ଯେତେ ସବୁ ଦାନ ଅଛି ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ନ ଦାନ ମହାନ ଅଟେ । ମାନବ ଜନ୍ମରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅନ୍ନ ଦାନ ହିଁ ମହାନ ଅଟେ । ରୋଗୀ , ବୃଦ୍ଧ , ପଙ୍ଗୁ  ଏବଂ ଅନାଥ ମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ । ତାହା ପୁଣି ଠିକ ସମୟରେ । 

   

                      ଶିରିଡିର ସାଇବାବା ଭୋକିଲା ମୁହଁ ରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଆସୁଥିଲେ । ବାବାଙ୍କ ପାଖକୁ ସେ ସମୟରେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଆସୁଥାଏ । ବହୁତ ସମୟରେ କୁକୁର ,ବିଲେଇ ଓ ପଶୁପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କୁ ସେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଦେଉଥିଲେ । ବାବା ଅଳ୍ପ ଖାଦ୍ୟ ରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହୁଥିଲେ । ଅନେକ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସେ ଅଳ୍ପ ଆହାର ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ । ସବୁଦିନ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଆଣୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ କୁ ଇତର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ କୁ ନିଜେ ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ । ବେଳେବେଳେ ବଜାରରୁ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଖିଲା ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣି ନିଜେ ରାନ୍ଧି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପରଷୁଥିଲେ । ଦୁଇଟି ବଡ଼ ହଣ୍ଡା ରେ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରି ମହଲାସପତି ଘରକୁ , ଆଉ କିଛି ତ୍ୟାତ୍ୟା ପାଖକୁ ପଠାଉ ଥିଲେ । ମୌଳବୀ ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସାଦ ଚଢ଼ା ଯାଇ ସେହି ପ୍ରାସାଦକୁ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ବଣ୍ଟନ ହୋଉଥିଲା ।