ସାଇ ବାଣୀ :-ମତେ ସ୍ମରଣ କର ,ଯାତ୍ରା ତୁମ୍ଭର ଆନନ୍ଦମୟ ହେବ ।

          ସାଇ ଲୀଳା -: କେବଳ ମତେ ସ୍ମରଣ କର ଦେଖବ ତୁମ୍ଭର ଯାତ୍ରା କେତେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ ହେବ ।

        ନିତିଦିନ ଆମେ ସମସ୍ତେ କିଛି ଯାତ୍ରା କରିଥାଉ ।ତାହା ହୁଏତ ନିକଟସ୍ଥ କିମ୍ବା ଦୂରକୁ । କର୍ମମୟ ଜୀବନରେ ଗାଡ଼ି ,ରେଳଗାଡି ,ବସ କିମ୍ବା ନିଜସ୍ୱ ଯାନବାହନ ରେ ଯିବାକୁ ପଡେ ।ସବୁବେଳେ ଯାତ୍ରା ସୁଖ ଆଣି ନଥାଏ ।ଏପରି ବେଳେ ବେଳେ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଯାତ୍ରା କରିବା ପାଇଁ ପଡେ । ବହୁତ ବିଳମ୍ବ କିଛି କାରଣ ନଥାଇ ହୁଏ । ଆକାଶ ରେ କଳାମେଘ ପରି ମହା ବିପଦ ରାସ୍ତାରେ ହିଁ ଦେଖାଦିଏ । ରାସ୍ତାରେ ବହୁ ସମୟ  ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଥାଏ କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତ ସେହି ରାସ୍ତା ହିଁ ଭରସା ହୋଇ ଥାଏ । ଇଶ୍ଵର ବିଶ୍ୱାସ ଥିବା ଯାତ୍ରୀ ର ଯାତ୍ରା ସବୁବେଳେ ସୁଖମୟ ହୋଇ ଥାଏ । ସଦଗୁରୁଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ରଖି ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ପଥିକ ର ଯାତ୍ରା ସବୁବେଳେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୋଇ ଥାଏ । କିଛି ଦୁର୍ଘଟଣା ଆସିବା ର ଦେଖିବା କୁ ମିଳେନାହିଁ । 

ଥରେ ଗଣପତ ଧଣ୍ଡକଦମ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ରେଳଗାଡି ରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ସମୟରେ ରେଳଗାଡି ଉପରେ ଡକାୟତ ମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ହୋଇ ଥିଲା । ସେ ଓ ତାଙ୍କର ପରିବାର ର ସମସ୍ତ ସଦସ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଡ଼କାୟତ ମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସିବା ବେଳେ ସେମାନେ ଜୋରରେ ସାଇଙ୍କର ଭଜନ ଗାଇ ଚାଲିଲେ । ଡକାୟତି ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ଡ଼କାୟତ ମାନେ ତାଙ୍କର ପାଖକୁ ଆସିଲେ ସତ୍ୟ ,କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଲେ । ରେଳଗାଡି ରୁ ତଳକୁ ଡେଇଁ ପଡୁଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ କଦମ ଦେଖିଲେ ।ଜଣାପଡୁଥିଲା ସତେ ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କୁ କେହି ରେଳ ଡବା ଭିତରୁ ତଡି ଦେଉଛି । ଡ଼କାୟତ ମାନେ ପଳେଇ ଗଲା ପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବୁଢ଼ା ଫକୀର କୁ । ଆରାମ ରେ ଶିରିଡି ରେ ପହଞ୍ଚି ସାଇ ବାବାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲେ । ତାଙ୍କର ପରିବାରର ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି ବାବା କହିଲେ , କଣ ରେଳଗାଡି ଯାତ୍ରା ନିରାପଦ ହେଲା??  ବାବାଙ୍କ ଏହି କଥାରୁ ସେ ବୁଝି ପାରିଲେ ଯେ ରେଳଗାଡି ଭିତରେ ଯେଉଁ ବୟସ୍କ ଫକୀରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିଥିଲା ସେ ହିଁ ସାଇ ଥିଲେ । ସେତିକି ନୁହେଁ ଡ଼କାୟତ ମାନଙ୍କୁ  ରେଳଡ଼ବା ଭିତରୁ ବିତାଡିତ ସାଇ ନିଜେ କରିଥିଲେ ।

                          ସାଇ ସାଇ ସାଇ